Misteri i një mesazhi të koduar që prej vitit 1676, i cili pretendohej se ishte diktuar nga vetë djalli, më në fund ka marrë një shpjegim shkencor përmes algoritmeve të rafinuara kompjuterike.
Ngjarja që ka mbajtur pezull historianët dhe teologët për shekuj me radhë, lidhet me murgeshën Maria Crocifissa della Concezione, e cila u gjet në dyshemenë e qelisë së saj në manastirin e Palma di Montechiaro në Sicili, e mbuluar tërësisht me bojë të lëngshme shkrimi, ndërsa në dorë shtrëngonte një letër misterioze të mbushur me një përzierje të pakuptueshme simbolesh dhe shkronjash.
Sipas dëshmive historike të asaj kohe, murgesha Maria, e lindur si Isabella Tomasi, pretendoi se letra ishte shkruar nga djalli në një përpjekje për ta detyruar murgeshën të hiqte dorë nga besimi i saj.
Për rreth 350 vjet, ato 14 rreshta me shkrime të ngatërruara mbetën një enigmë e pazgjidhur, derisa studiuesit në Qendrën Shkencore “Ludum” në Itali përdorën një algoritëm të sofistikuar për të thyer kodin në vitin 2017, shkruan Vrojtuesi.
Daniele Abate, drejtori i qendrës, shpjegoi se ekipi i tij përdori softuer kompjuterik për të krahasuar zhgarravinat e lashta me simbole stenografie nga gjuhë të ndryshme.
Ata zbuluan se letra përmbante një përzierje komplekse fjalësh nga alfabetet e lashta, duke përfshirë greqishten, latinishten, runiken dhe arabishten.
“Ne analizuam se si rrokjet dhe grafizmat përsëriteshin në letër për të gjetur zanoret dhe përfunduam me një algoritëm deshifrimi të rafinuar”, ishte shprehur Abate.
Ai shtoi se murgesha Maria kishte një njohuri të mirë të këtyre gjuhëve dhe mesazhi doli të ishte më i plotë se sa pritej, duke sugjeruar se ajo kishte krijuar një fjalor të ri duke përdorur alfabetet e lashta që mund të njihte.
Megjithatë, duhet theksuar se ky kërkim nuk është publikuar në një revistë shkencore të rishikuar nga ekspertët e fushës.
Përmbajtja e letrës është një sulm i drejtpërdrejtë ndaj simboleve të krishterimit, duke i përshkruar Zotin, Jezusin dhe Shpirtin e Shenjtë si “barra të vdekura”.
“Zoti mendon se mund t’i lirojë të vdekshmit”, thuhet në letrën e murgeshës Maria, duke shtuar se “ky rend nuk funksionon për askënd”.
Teksti vijon me një gjuhë të ngatërruar ku përmendet edhe lumi Styx, i cili në mitologjinë greke dhe romake ndan botën e të gjallëve nga ajo e të vdekurve.
E vetmja fjalë plotësisht e kuptueshme që në fillim ishte “Ohimé” (oh unë/mjerë unë).
Sipas dëshmisë të asaj kohe, të lënë nga abatesha Maria Serafica, ky shënim shërbeu si një akt rezistence heroike nga ana e murgeshës Maria. Serafica shpjegoi se djalli po përpiqej ta detyronte murgeshën që ta nënshkruante letrën e mallkuar, por ajo kundërshtoi me guxim duke shkruar vetëm këtë pasthirrmë dëshpërimi në vend të nënshkrimit të saj.
Megjithatë, ajo që e bën këtë histori të rëndësishme sot nuk është përmbajtja teologjike e letrës, por interpretimi i saj si një “hartë” klinike e një mendjeje në krizë, duke e shndërruar dëshminë e vitit 1676 në një rast studimi të rrallë për neuroshkencën dhe psikologjinë moderne.
Daniele Abate, pasi deshifroi kodin përmes algoritmeve të avancuara, arriti në përfundimin se murgesha Maria vuante nga skizofrenia ose çrregullimi bipolar, gjendje këto ku imazhi i djallit shpesh bëhet pjesë e pandarë e halucinacioneve.
Ndërsa dëshmitë historike dokumentojnë se ajo çdo natë bërtiste dhe deklaronte se po luftonte me shpirtra të ligë, shkenca e sotme e zhvendos këtë betejë nga rrafshi shpirtëror në lobet temporale të trurit.
Sipas studimeve në neuroshkencë, një hiper-aktivitet në këtë zonë specifike të trurit mund të shkaktojë ndjenjën e fuqishme të një “pranie të jashtme” dhe zëra diktues, të cilët një person me inteligjencën dhe njohuritë e murgeshës Maria, i ka shndërruar në një strukturë komplekse alfabetike që ndërthur greqishten, latinishten dhe arabishten.
Në aspektin e psikologjisë evolutive, ky rast tregon se truri i njeriut ka prirje t’i atribuojë përjetimet e pashpjegueshme forcave ose ndikimeve të jashtme, kur përballet me stres ekstrem ose çekuilibër neurokimik.
Në izolimin e rreptë të jetës në manastir të shekullit të 17-të, ku feja ishte e vetmja kornizë kuptimore e disponueshme, sëmundja e murgeshës nuk mund të gjente tjetër rrugëdalje përveçse të fliste përmes gjuhës së kohës, pra asaj të pushtimit nga djalli.
Biologjia moderne sugjeron se ajo që abatesha Maria Serafica, drejtuesja e manastirit sicilian që kishte dokumentuar incidentin në vitin 1676, ku përpjekjet e murgeshës i kishte quajtur si një “rezistencë heroike” kundër ferrit, ishte në të vërtetë një përpjekje e dëshpëruar e trurit për të ruajtur rregullin në mes të një kaosi psikotik, duke përdorur mbetjet e njohurive të saj gjuhësore si mjet mbijetese.
Sot, ky artefakt nuk shihet më si një mjet mallkimi apo një produkt i thjeshtë i botës së përtejme, por si një pasqyrë rrëqethëse e brishtësisë njerëzore përballë izolimit ekstrem dhe sëmundjes mendore.
Për shkencën moderne, historia e murgeshës Maria nuk është më një tregim misticizmi, por kronika e dhimbshme e një gruaje 31-vjeçare, e cila, e mbyllur pas mureve të manastirit që në moshën 15-vjeçare, u gjend krejtësisht e pambrojtur përballë një sëmundje neurologjike që koha e saj nuk mund ta emërtonte dhe as ta kuronte.
Ajo që kisha e asaj kohe e interpretoi si një betejë doktrinarë me ferrin, e frymëzuar nga misticizmi dhe predikimet e rrepta biblike të shekullit të 17-të, ishte në të vërtetë një përpjekje titanike e një mendjeje brilante për t’i dhënë formë dhe strukturë një vuajtjeje klinike përmes të vetmit arsenal që ajo zotëronte, edukimit të saj të lartë në gjuhët e lashta dhe simbolet e vjetra. /Vrojtuesi
