31-vjeçarja Heba Muraisi ka hyrë në fazën më kritike të grevës së saj të urisë, duke paralajmëruar nga qelia e burgut se fundi i saj fizik po afrohet me shpejtësi.
Pas 65 ditësh pa konsumuar asnjë lloj ushqimi, ajo ka hyrë në atë që ekspertët mjekësorë e konsiderojnë si “zonë letale” të urisë, ku organet jetësore fillojnë të dështojnë, ndërsa vijon të mbahet në izolim në burgun New Hall në pritje të një gjyqi që drejtësia britanike e ka shtyrë në mënyrë të përsëritur deri në maj të vitit 2026.
Gjatë një interviste për të përditshmen prestigjioze britanike ‘Metro‘, Muraisi ka përshkruar vështirësitë ekstreme fizike dhe ndjesinë e pafuqisë që po përjeton brenda mureve të izolimit, ku çdo lëvizje e thjeshtë është kthyer në një sfidë mbijetese.
Ajo theksoi se me kalimin e çdo dite po bëhet më e dobët, dhimbjet po i ashpërsohen dhe përqendrimi mendor është bërë pothuajse i pamundur për shkak të mungesës së lëndëve ushqyese.
“Trupi im dridhet, më merren mendtë deri në pikën e nauzesë dhe tani frymëmarrja po bëhet e vështirë. Po rëndohem në këtë qeli, po vdes”, u shpreh Muraisi, duke dëshmuar për degradimin e funksioneve të saj jetësore.
Aktivistja u arrestua më 19 nëntor 2024 pas një operacioni në agim në një objekt të “Elbit Systems”, degë e një firme izraelite të mbrojtjes në Mbretërinë e Bashkuar.
Përveç kolapsit fizik, ajo ka ngritur akuza të rënda lidhur me trajtimin që po i bëhet në kushtet e paraburgimit, duke denoncuar kufizimet e rrepta në komunikim me mbështetësit dhe profesionistët e shëndetësisë.
Muraisi e përshkroi sistemin aktual të burgjeve si një mekanizëm shtypës që operon nën pretekste të rreme rehabilitimi, duke pohuar se tentativat e saj për të kontaktuar mjekë apo ekipin ligjor janë bllokuar në mënyrë sistematike nga autoritetet.
“Këtu jam kufizuar dhe monitoruar rëndë, vizitorët nuk miratohen, numrat e telefonit refuzohen duke përfshirë mjekët, e-mailet bllokohen dhe ekipi im ligjor është injoruar”, deklaroi ajo për “Metro”, duke vënë në dukje izolimin total informativ në të cilin ndodhet.
Një moment tjetër tensioni është shënuar në ditën e 45-të të grevës së saj, kur Muraisi pretendon se u kërcënua me zhvendosje të detyruar nga menaxherët e burgut, pavarësisht gjendjes së saj të brishtë.
Ajo e konsideron këtë si një përpjekje për ta ndarë nga i vetmi sistem mbështetës që kishte arritur të ndërtonte brenda strukturës korrektuese.
Kjo rezistencë e saj nuk është një akt i izoluar, pasi ajo është pjesë e një grupi më të gjerë grevistësh, përfshirë aktivistët Teuta Hoxha, Kamran Ahmed dhe Lewie Chiaramello, të cilët po ndjekin të njëjtën rrugë radikale.
Grupi kërkon me ngulm ndalimin e asaj që e quajnë censurë të komunikimit, lirim të menjëhershëm me kusht, të drejtën për një gjykim të drejtë dhe mbylljen përfundimtare të të gjitha objekteve të “Elbit” në territorin britanik.
Ndërsa Muraisi i afrohet ditës së 66-të të grevës, vëzhguesit dhe mbështetësit e saj kanë filluar të bëjnë paralelizma të zymtë me rastin historik të Bobby Sands.
Ky i fundit, një figurë qendrore e rezistencës irlandeze, kishte vdekur pikërisht pas 66 ditësh pa ushqim në vitin 1981 në burgun e Maze, duke u kthyer në një pikë kthesë për lëvizjen e tij.
Sipas informacioneve më të fundit nga terreni, presioni ndërkombëtar mbi Ministrinë e Drejtësisë po rritet, teksa organizatat e të drejtave të njeriut kërkojnë ndërhyrje urgjente për të parandaluar një përfundim fatal. /Vrojtuesi
