Në një kohë kur vetmia dhe izolimi social po prekin gjithnjë e më shumë njerëz, disa forma të terapisë po sfidojnë kufijtë tradicionalë të trajtimit psikologjik. Njëra prej tyre është terapia me partner zëvendësues, një praktikë ende pak e njohur, por që synon të ndihmojë individët që hasin vështirësi në ndërtimin e intimitetit njerëzor.
Kaly Miller, një terapiste britanike e specializuar si “partnere surrogate”, ka zbuluar detaje mbi profesionin e saj të pazakontë gjatë një interviste në emisionin “This Morning” në ITV, transmeton Vrojtuesi.
Ajo u shpjegoi drejtuesve të emisionit se puna e saj përfshin marrëdhënie seksuale me klientët për t’i ndihmuar ata të kapërcejnë barrierat psikologjike dhe fizike ndaj intimitetit. Miller, e cila ka pasur marrëdhënie me mbi 400 klientë gjatë karrierës së saj, theksoi se ky proces është një formë edukimi që synon t’u mësojë njerëzve se si të krijojnë lidhje njerëzore dhe emocionale.
Profesioni i partnerit surrogat u bë i njohur për një publik më të gjerë vitin e kaluar përmes dokumentarit “Virgin Island” në Channel 4. Në këtë program, një grup personash të virgjër angazhoheshin në terapi seksuale me partnerë surrogate. Këta profesionistë ndonjëherë kryejnë marrëdhënie intime me klientët e tyre për t’u mësuar atyre bazat e seksualitetit dhe ndërveprimit fizik.
Kaly Miller tregoi në emisionin “This Morning” se hyrja e saj në këtë fushë ishte thuajse aksidentale. Ajo punonte si terapiste për masazhe sportive dhe ishte në fund të të 30-tave kur filloi të studionte psikoseksualitetin. Gjatë kësaj periudhe, ajo kuptoi se kishte ende shumë për të mësuar rreth kuptimit të saj për njerëzoren dhe intimitetin.
Miller hasi në një konkurs që kërkonte “punonjës të trupit me mendje të hapur”. Më vonë, ajo zbuloi se bëhej fjalë për trajnimin si partnere seksuale surrogate. Ky moment shënoi fillimin e një karriere që do të ndryshonte rrënjësisht jetën e saj dhe të qindra burrave që kërkonin ndihmë.
Rasti që vulosi thirrjen e saj profesionale
Gjatë intervistës, Miller u ndal te klienti i saj i parë, i cili e ndihmoi të kuptonte rëndësinë e kësaj pune. Ai ishte një burrë në të 60-tat, i cili e kishte kaluar jetën në izolim social dhe ankth të vazhdueshëm. Miller përshkroi se si ai ishte një person jashtëzakonisht i turpshëm dhe nuk kishte pasur kurrë një përvojë intime.
Kur ajo e pyeti për arsyen se pse kishte vendosur të kërkonte ndihmë në atë moshë, përgjigja e tij ishte prekëse. Miller e kujton këtë moment si pikën ku ajo e kuptoi se kjo ishte detyra e saj jetësore.
“Nuk e prisja thellësinë e përgjigjes së tij kur më tha: ‘Nuk dua të vdes pa e ditur se çfarë ndjesie ka dashuria’. Ai shkonte shpesh në dyqanin e lagjes me monedha në dorë, vetëm që gjatë pagesës duart e tij të preknin rastësisht duart e dikujt tjetër”, u rrëfeu Miller.
Procesi i “mësimit” të intimitetit
Puna me klientët që nuk kanë pasur kurrë përvojë seksuale kërkon një proces të ngadaltë dhe të strukturuar. Në një prononcim të mëparshëm për platformën “Tyla“, Miller kishte shpjeguar se si ndikon pornografia në perceptimin e meshkujve mbi seksin. Sipas saj, shumë klientë vijnë me zakone të krijuara nga konsumimi i tepërt i përmbajtjeve vizuale, gjë që vështirëson kontaktin e vërtetë njerëzor.
Miller theksoi se klientët shpesh mësohen me një prekje të fortë dhe lëvizje të shpejta, duke humbur ndjeshmërinë ndaj butësisë. Kur ata njihen me prekjen e saj, fillimisht mund të ndihen të pasigurt ose të pakëndshëm sepse nuk kanë kontroll mbi situatën. Terapia fokusohet fillimisht te ndjesitë jo-seksuale për të krijuar një bazë besimi.
“Duhet shumë kohë duke u fokusuar në ndjesitë joseksuale të prekjes, dhe më pas klienti mësohet se si të eksplorojë prekjen sensuale dhe erotike. Gjatë këtij rrugëtimi, ata mësojnë të kontrollojnë instinktet e tyre dhe të lidhen me partneren në një nivel më të thellë”, theksoi Miller.
Pavarësisht natyrës kontroversiale të punës së saj, Miller gëzon mbështetje të plotë nga rrethi i saj i ngushtë. Ajo zbuloi se ishte në një lidhje kur nisi këtë profesion dhe partneri i saj e kuptoi plotësisht natyrën terapeutike të aktivitetit të saj. Sipas saj, xhelozia nuk ka qenë asnjëherë problem sepse ata e shohin këtë si një mision që ndihmon njerëzit në nevojë.
Edhe fëmijët dhe prindërit e saj janë ndër mbështetësit më të mëdhenj. Miller tregoi me humor reagimin e nënës së saj kur mori vesh për profesionin e të bijës. Ajo u shpreh se prindërit e saj e ndoqën me krenari intervistën në televizion dhe e inkurajuan në rrugëtimin e saj.
“Fëmijët e mi janë në shtëpi duke më parë, ata dhe prindërit e mi janë fansat e mi numër një. Kur i shpjegova nënës sime se me çfarë po merresha, reagimi i saj ishte i papritur: ‘Mendoj se edhe unë do të isha një partnere surrogate shumë e mirë!'”, tregoi duke qeshur Miller.
Shumë nga 400 klientët e saj sot janë të martuar ose në lidhje të qëndrueshme, duke dëshmuar suksesin e kësaj metode. Miller mbetet e bindur se puna e saj shëron plagë emocionale që terapia tradicionale shpesh nuk arrin t’i prekë, duke u dhënë njerëzve besimin e duhur për të kërkuar lumturinë.
Çfarë është terapia me partner zëvendësues?
Terapia me partner zëvendësues është një praktikë që përdoret në disa vende perëndimore, zakonisht në bashkëpunim të ngushtë me terapistë të licencuar seksualë dhe psikologë. Qëllimi i saj nuk është kënaqësia seksuale, por ndërtimi gradual i aftësive emocionale, trupore dhe ndërpersonale te persona që kanë përjetuar izolim, trauma, ankth social ose mungesë totale përvoje intime.
Edhe pse mbetet një fushë e diskutueshme dhe jo e rregulluar njësoj në të gjitha shtetet, kjo formë terapie shihet nga mbështetësit si një mjet rehabilitues për individë që ndryshe do të mbeteshin jashtë çdo marrëdhënieje intime. /Vrojtuesi
